ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και Ευρώπη οι μεγάλοι χαμένοι του πόλεμου στην Ουκρανία...
Ο φονικότερος πόλεμος που διεξάγεται στην Ευρώπη τα τελευταία 80 χρόνια δεν φαίνεται να τελειώνει. Πραγματικοί και ουσιαστικοί αντίπαλοι σε τούτο τον πόλεμο είναι οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ εναντίον της Ρωσίας. Οι ξακουστοί μαφιόζοι της Κόζα Νόστρα έχουν μια ωραία παροιμία που λέει: "όταν θέλεις να βγάλεις το φίδι από μια τρύπα, καλό είναι να χρησιμοποιείς το χέρι αλλουνού!" Η Ουκρανία και ο λαός της είναι το χέρι του αλλουνού της παροιμίας...
Ο πόλεμος τούτος, που ξεπερνά τα τρία χρόνια έντονων εχθροπραξιών, αποτελεί μια παρατεταμένη σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ-ΝΑΤΟ. Που άρχισε ουσιαστικά τον Φλεβάρη του 2014 και κλιμακώθηκε τον Φλεβάρη του 2022. Πριν από το 2014 οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ είχαν τη φαεινή ιδέα να εντάξουν την Ουκρανία στο ΝΑΤΟ, θεωρώντας πως η Ρωσία ήταν αρκετά αδύναμη να αντιδράσει. Έτσι το 2022 κατάφεραν κι "ανάγκασαν" τη Ρωσία (που ένιωθε την κατασκευασμένη απειλή) να εισβάλλει κι άρχισε ο τρέχων κανονικός πόλεμος που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Φεύ όμως, η Ρωσία δεν μάσησε ούτε από τις σφοδρές και πολυποίκιλες οικονομικές και πολιτικές κυρώσεις που εφαρμόστηκαν εναντίον της ούτε από τις στρατιωτικές Νατοϊκές ενισχύσεις, που διατέθηκαν στην εν πεδίω πολέμου αντίπαλό της Ουκρανία. Που δεν ήσαν μόνο τροφοδοσίες σε πολεμικό υλικό όπως κανόνια, πύραυλοι, άρματα, πυρομαχικά, drones, αεροπλάνα και προηγμένα ραντάρ. Ήταν και πολύ σημαντική βοήθεια με αποστολές συμβούλων στρατιωτικών αξιωματικών πληροφοριών και στρατηγικής, με χρήση κατασκοπευτικών δορυφόρων και σύγχρονη τεχνολογία οργάνωσης αξιόμαχου στρατού. Όλα τούτα όμως για τις ανάγκες ενός τυπικά συμβατικού πόλεμου εν πεδίω κι όχι πυρηνικού. Επειδή ο μπαμπούλας Ρωσία έχει πολύ και καλό πράγμα σε πυρηνικά όπλα. Κι επιπλέον έχει ξεκαθαρίσει, πως αν προκληθεί περαιτέρω, δεν θα διστάσει να τα εξαπολύσει όπου δεί.
Έτσι φτάσαμε στο ατελέσφορο σήμερα. Μολονότι οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ (σημείωση:με το ΝΑΤΟ εννοώ κυρίως τη Γερμανία, τη Γαλλία και την Αγγλία για να μη σαν μπερδεύω) ξόδεψαν δεκάδες δισεκατομμύρια δολλάρια, λίρες και ευρώ, είναι η Ρωσία που νικά κι έχει το πάνω χέρι για την τελική επικράτηση. Διαβάζω με λύπη πως η Ουκρανία μετρά πάνω από 1.300.000 νεκρούς! Αριθμός σοκαριστικός για κάθε νοήμονα και συναισθηματικό άνθρωπο. Η Ουκρανία πληρώνει ήδη πολύ ακριβά "το χέρι του αλλουνού" κι έχει επί πλέον ν' αντιμετωπίσει σύντομα και τα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά δεινά μιας οδυνηρότατης ήττας. Διότι οι μαφιόζοι "σύμμαχοί" της, που την οδήγησαν να βγάλει το φίδι από την τρύπα, είναι ασύγκριτα πιότερο αδίσταχτοι και πιότερο επικίνδυνοι από τους Ρώσους νικητές.
Στις ΗΠΑ από την εποχή της προεδρίας Μπάϊντεν είχαν αντιληφθεί πως όσα κι αν ξόδευαν η Ρωσία δεν επρόκειτο να νικηθεί. Ο πονηρός Ντόναλτ Ντάκ Τράμπ, πριν ακόμα εκλεγεί, είχε ακούσει ξεκάθαρα τις αμέτρητες φωνές των συμπατριωτών του, που ήσαν και είναι αντίθετοι για τον εν λόγω πόλεμο. Οι περσότεροι δε, έδιναν δίκιο στους Ρώσους, υπενθυμίζοντας την στάση των ΗΠΑ στην παρόμοια Κρίση της Κούβας το 1962. Τότε που η Σοβιετική Ρωσία επεχείρησε να βάλει πυρηνικούς πύραυλους δίπλα στις ΗΠΑ, στην Κούβα. Κι ο τότε πρόεδρος Τζών Κέννεντυ έβγαλε ολάκερο τον αμερικάνικο στόλο των ΗΠΑ, για να εμποδίσει τα Σοβιετικά καράβια που μετέφεραν τα πυρηνικά για τοποθέτηση στην Κούβα, κρατώντας το δάχτυλό του πάνω στο κουμπί που εκτόξευαν πυρηνικά εναντίον της τότε ΕΣΣΔ του Νικίτα Χρουτσιόφ. Χρησιμοποίησαν επιπλέον το ισχυρό ερώτημα-παράδειγμα του τι θα έκαμαν οι ΗΠΑ αν η Ρωσία έβαζε πυρηνικά στο γειτονικό Μεξικό;
Οπότε ο νεοεκλεγείς Τράμπ αποφασίζει και παρουσιάζεται ως ειρηνιστής, πριν βρεθεί ηττημένος. (σχόλιο: να δείτε που τελικά θα πάρει και Νόμπελ ειρήνης, για να τον πιστέψουν και οι άπιστοι Θωμάδες). Ξεκαθαρίζει λοιπόν αμέσως ότι δεν τον συμφέρει να ενισχύει την Ουκρανία (την ίδια ώρα που συνεχίζει κι ενισχύει ασταμάτητα το Ισραήλ, ο "ειρηνιστής"...) και δηλώνει πως σταματά να την ενισχύει. Καλεί και τον δύστυχο Ζελένσκι σε μια εις βάρος του εξευτελιστικά ταπεινωτική συνάντηση στον Λευκό Οίκο και τον εξαναγκάζει εκβιαστικά να του παραδώσει τις σπάνιες γαίες και τα πανάκριβα μέταλλα της Ουκρανίας, ως αποζημίωση για την στρατιωτική "βοήθεια" που του παρέσχε. Έτσι προετοίμασε κι έστρωσε το έδαφος ώστε να παρουσιαστούν οι ΗΠΑ ώς ανεύθυνες κι αμέτοχες της επερχόμενης ήττας στον πόλεμο.
Συνεχίζοντας την "ειρηνική" του πολιτική συναντιέται ανήμερα της Παναγίας με τον Πούτιν στη δροσερή Αλάσκα. Με τούτη τη συνάντηση πέφτουν με θόρυβο σημαντικά πέπλα της επιθετικής δυτικής προπαγάνδας. Ο εγκληματίας πολέμου και "επ' αδίκω" εισβολέας Πούτιν εμπράκτως αναγνωρίζεται ως ισότιμος συνομιλητής των ΗΠΑ. Αναγνωρίζεται επίσης ότι η Ρωσία είναι υπερδύναμη και συνέχεια της Σοβιετικής Ένωσης. Η Ρωσία πλέον αποτελεί ανταγωνιστή των ΗΠΑ παρά εχθρό. Η Ρωσία αποτελεί δύναμη σε παγκόσμιο επίπεδο, με την οποία σφυρηλατούνται από κοινού νέοι διεθνείς κανόνες. Η νέα σχέση ΗΠΑ-Ρωσίας η οποία εκκολάπτεται εδώ και καιρό δεν έχει παγιωθεί ασφαλώς, αλλά πάντως η ώθηση των ΗΠΑ του Τραμπ προς την σχετική συμφιλίωση με την Ρωσία ξεκίνησε πρωτίστως από την καταφανή ήττα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία. Και αυτή η ήττα είναι οριστική κι ας μην έχει τελειώσει ο πόλεμος.
Καταφανής είναι και η ήττα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δηλαδή της Γερμανίας, της Γαλλίας και βέβαια της Αγγλίας. Ο απελπισμένος Ζελένσκι ψυχανεμίστηκε ότι το τέλος του πλησιάζει όταν παρακολούθησε από την τηλεόραση τη συνάντηση της Αλάσκας, όπου αποφασίστηκε ερήμην του η έκβαση του πόλεμου και η τύχη της χώρας του. Κι αν προσέτρεξε στους ευρω-πέ-ους κηδεμόνες του, γνωρίζει πολύ καλά ότι είναι ξεδοντιασμένοι. Άλλωστε που αλλού έχει να προσφύγει;
Τούς λεονταρισμούς των ευρωπαίων εναντίον της Ρωσίας τους κατάπιαν οι ίδιοι αμάσητους όταν ο Τράμπ έβαλε τους δασμούς του για την εισαγωγή ευρωπαϊκών προϊόντων στις ΗΠΑ. Επίσης τους ανάγκασε να επενδύσουν 600 δις στη χώρα του και μετά την Αλάσκα τους υποχρέωσε να αγοράσουν αμερικάνικο οπλισμό αξίας 80 με 100 δις ευρώ για λογαριασμό της Ουκρανίας. Σε τέτοια εξευτελιστική υποτέλεια επιδόθηκαν πρόθυμοι ο Γερμανός Καγκελάριος, ο Γάλλος πρόεδρος και ο Βρετανός πρωθυπουργός.
Η συμμαχία των ευρωπαίων πρόθυμων πρωθυπουργών και προέδρων υπέρ της Ουκρανίας βρίσκεται μαζί με τις χώρες τους χαμηλά όσο ποτέ τόσο στον παγκόσμιο χάρτη όσο και στο οικονομικό εκτόπισμα, αλλά και στο στρατιωτικό ειδικό βάρος. Αποτελούν δε τους μεγαλύτερους ηττημένους κι αυτό έγινε ακόμα πιο φανερό, επειδή κανείς δεν τους υπολογίζει πια. Εδώ, θυμίζω, κατάφεραν και τους εκδίωξαν με τις κλωτσιές οι τρείς στρατιωτικές κυβερνήσεις του Δυτικού Σαχέλ στην κεντρική Αφρική. Αλήθεια πόσο πιο ολοκληρωμένος θα μπορούσε να είναι ο πολιτικός εξευτελισμός του Γερμανού Σολτς, του Γάλλου Μακρόν, του Βρετανού Στάρμερ και των υπολοίπων και στα πρόσωπά τους των αντίστοιχων λαών;
Προσοχή ωστόσο! διότι οι πολιτικοί τσαρλατάνοι μπορεί να μακροημερεύσουν και είναι επικίνδυνοι. Παράδειγμα ο σημερινός Έλληνας πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του…