Η “πολιτική ορθότητα” που καταλήγει σε σοβαρά λάθη και ακροδεξιό φασισμό...
Η "πολιτική ορθότητα" της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που έχει κύριο εκφραστή την Γερμανία, την Γαλλία και το Ενωμένο Βασίλειο πρεσβεύεται από την Φον Ντερ Λάϊεν και το υπόλοιπο ιερατείο της. Οι παλιοί Φρίντριχ Μέρτς, Μανωλάκης Μακρόν και ο φρέσκος Άντι Μπέρναμ καθοδηγούν την ΕΕ κάτω από ποικίλες πιέσεις του πλανητάρχη Ντόναλτ Τράμπ, αλλά και από τον οξύ και αδυσώπητο εμπορικό και πολιτικό ανταγωνισμό της Κίνας. Οι κύριες επιλογές τούτης της "πολιτικής ορθότητας" (που δεν "επιτρέπεται" σε καμμιά χώρα – μέλος της ΕΕ να την διαφοροποιήσει) συνίστανται από τις εξής επιλεγμένες κι εφαρμοσμένες κατευθύνσεις, ιδιαίτερα μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και τον επί μακρόν συνεχιζόμενο πόλεμο:
Έντονη και διαρκής υποστήριξη της Ουκρανίας. Παρέχοντας δισεκατομύρια ευρώ σε στρατιωτική βοήθεια σε στρατιωτικό υλικό, πυρομαχικά, πυραύλους, αντιαεροπορικά συστήματα, στρατιωτικούς συμβούλους και σε διεθνή πολιτική στήριξη.
Μεγάλες και πολλές οικονομικές και πολιτικές κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας και κυρίως την δήθεν απαλλαγή της ΕΕ από την εξάρτησή της σε ενέργεια και φυσικό αέριο από τη Ρωσία.
Μεγαλύτερη εξάρτηση σε ενέργεια και οπλικά συστήματα από τις ΗΠΑ και αποδοχή - παρά τις ισχύουσες συμφωνίες- των έκτακτων φόρων του Ντ. Τράμπ σε ευρωπαϊκά προϊόντα, κυρίως στα αυτοκίνητα.
Μεταναστευτική πολιτική με υποδοχή μεταναστών εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης και Ευρώπης, για να εργαστούν σε μια Ευρώπη με γηρασμένο και μειούμενο πληθυσμό.
Ενίσχυση του κινήματος των ΛΟΑΤΚΙ+ σε θεσμούς της κοινωνίας, της εκπαίδευσης και της οικογένειας.
Η εμπορική συμφωνία EE-Mercosur για την οποία δεν συμφωνούν και αντιδρούν απαξάπαντες οι γεωργοί και οι κτηνοτρόφοι όλης της Ευρώπης.
Έντονη προπαγάνδα κινδυνολογίας με κύριο θέμα πως η Ευρώπη κινδυνεύει από την επιθετική πολιτική του Πούτιν και της Ρωσίας, δηλαδή με επικείμενη εισβολή και πόλεμο.
Οι συνέπειες τούτης της "πολιτικής ορθότητας" επηρεάζουν δραματικά το σύνολο των λαών – μελών της ΕΕ. Με τρόπο παρόμοιο που τα ξακουστά ημέτερα Μνημόνια πτώχευσης εκφύλισαν και κατέταξαν την πατρίδα μας στον τελευταίο τροχό της άμαξας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Επηρέασαν ιδιαίτερα την πρώτη δύναμη, την Γερμανία. Που ενώ αποτελεί την μεγαλύτερη οικονομία της ΕΕ και είναι ο σημαντικότερος ευρωπαϊκός χρηματοδότης της Ουκρανίας, έχει πλέον αποδυναμωθεί σημαντικά. Κι αυτό γίνεται ολοένα πιο φανερό καθώς δυσκολεύεται να ηγηθεί (ως και ο πολυπληθέστερος εταίρος της ΕΕ) σε τούτη την περίοδο. Περίοδος όπου η Ευρώπη αντιμετωπίζει ταυτόχρονα τις εμπορικές πιέσεις των ΗΠΑ, τον οικονομικό ανταγωνισμό της Κίνας και τη Ρωσική "επιθετικότητα".
Οι πολίτες της Γερμανίας ένιωσαν και νιώθουν για τα καλά την φθορά της εξέχουσας οικονομίας τους. Η παντοδύμανη βιομηχανία τους (ιδιαίτερα των αυτοκίνητων) έχασε δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας, μόνο επειδή χάσανε τη φθηνή ενέργεια από την μείωση της εισαγωγής φτηνού φυσικού αέριου και πετρέλαιου από τη Ρωσία. Μέσα σε τέσσερα – πέντε χρόνια αναγκάστηκαν να ανησυχούν έντονα πως ή διαρκής άνοδος των τιμών θα τους εμποδίσει να πληρώνουν τους λογαριασμούς τους. Το 58% φοβάται ότι δεν θα μπορέσει να διατηρήσει το σημερινό επίπεδο της ζωής του. Κι αυτά είναι εντονότερα σε περιοχές των κρατίδιων που στο παρελθόν ανήκαν στην τότε Ανατολική Γερμανία. Ostalgie: με τη λέξη τούτη οι Γερμανοί περιγράφουν μια σύνθετη νοσταλγία, όχι κατ' ανάγκη για το ανελεύθερο καθεστώς της Ανατολικής Γερμανίας, αλλά για μια εποχή που στη συλλογική τους μνήμη συνδέεται με μεγαλύτερη σταθερότητα, προβλεψιμότητα και κοινωνική ασφάλεια.
Τούτα εκμεταλλεύτηκε το ακροδεξιό κόμμα AfD και πολύ πρόσφατα στο κρατίδιο της Σαξωνίας-Άνχαλτ πήρε παραμάζωμα το ARD του Φρίντριχ Μερτς και τα υπόλοιπα κόμματα και κέρδισε με άνεση τις τοπικές εκλογές. Με ποσοστό 43,8%, υπερδιπλάσιο από εκείνο που είχε πριν από πέντε χρόνια κατέκτησε 39 από τις 83 έδρες του τοπικού κοινοβούλιου. Δηλαδή μόλις τρείς έδρες μακριά από την αυτοδυναμία.
Το αποτέλεσμα της νίκης του AfD ήταν εκκωφαντικό για όλη την Ευρώπη κι όχι μόνο για την Γερμανία. Το BBC σχολίασε προς πρόκειται για μια "σεισμική" μετατόπιση. Επειδή για πρώτη φορά, μετά από την πτώση του Τρίτου Ράιχ, ένα σκληρό εθνικιστικό κόμμα κερδίζει με μεγάλη διαφορά και αποκτά ρεαλιστική προοπτική να αναλάβει κυβερνητική εξουσία.
Το AfD ερμήνευσε την κοινή λογική που φυσιολογικά εξουδετερώνει την δήθεν "πολιτική ορθότητα". Μαζί με τις λεγόμενες ακροδεξιές δοξασίες περί "επίθεσης επαναπατρισμών" των αρχών της "ανώτερης" φυλής τους (για να γίνει η Γερμανία πάλι μεγάλη, κατά το Make America Great Again), την απέλαση των μεταναστών, την απομάκρυνση των σημαιών του κινήματος των ΛΟΑΤΚΙ+ από τα σχολεία, τις αλλαγές στα εκπαιδευτικά προγράμματα, ώστε να περιοριστεί η έμφαση στο ναζιστικό παρελθόν της Γερμανίας, προσθέσανε τις στενότερες σχέσεις με τη Ρωσία. Προσθέσανε επίσης να σταματήσει η βοήθεια προς την Ουκρανία, να αρθούν οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας και να αποκατασταθούν οι εισαγωγές της ρωσικής φθηνής ενέργειας. Το AfD ανέδειξε και συγκέντρωσε τις ανασφάλειες των απλών Γερμανών σε ένα ισχυρό μήνυμα: ότι το Βερολίνο ενδιαφέρεται περισσότερο για τους μετανάστες, την Ουκρανία και τις ευρωπαϊκές δεσμεύσεις, παρά για τους ίδιους τους Γερμανούς! Πάγια τακτική του AfD είναι οι επιθέσεις στο Γερμανικό κατεστημένο, η αμφισβήτηση των παραδοσιακών μέσων ενημέρωσης, οι καταγγελίες για την πολιτική ορθότητα και προ παντός η υπόσχεση να κάμει ξανά την Γερμανία μεγάλη!
Ίδια και παρόμοια με τα επιχειρήματα των εδώ εγχώριων χρυσαυγιτών και των υπόλοιπων ακροδεξιών που ισχυροποιούνται καθημερινά. Επειδή ο συνδυασμός των λογικών επιχειρημάτων που αντιμετωπίζουν την δήθεν "πολιτική ορθότητα" της ΕΕ, με την προπαγάνδα, την άγνοια και την ανασφάλεια των καταπιεσμένων οικονομικά πολιτών που προσπαθούν να επιβιώσουν, γεννά τελικά τον φασισμό. Όπου αρχικά ο εχθρός είναι ο μετανάστης, ύστερα ο μουσουλμάνος, ο εβραίος, ο κάθε διαφορετικός κι ύστερα όσοι τους συμπονούν και τους υποστηρίζουν. Με μόνιμη επωδό να ξανακάμουν κι αυτοί την Ελλάδα μεγάλη κι επιπλέον μας χρειάζεται να ξαναπάρουμε και την Πόλη!
Λένε πως η ιστορία επαναλαμβάνεται. Μάλλον έτσι είναι. Η Ε.Ε. και οι συντριπτικά περισσότερες κυβερνήσεις των κρατών-μελών εξασκούν αντιλαϊκή πολιτική. Οι οικονομικά αδύναμοι που παλεύουν να επιβιώσουν είναι οι περισσότεροι. Και τους κρατούν επίτηδες όχι μονάχα πένητες κι ανασφαλείς αλλά εμποδίζουν την μόρφωση και την καλλιέργειά τους. Επειδή έτσι μονάχα μπορούν να τους χρησιμοποιούν: σαν τη μαγιά του φασισμού. Δοκιμασμένη είναι η συνταγή. Από το 1920 με 1925. Από τότε που ο Χίτλερ είδε την δυστυχία του να είσαι φτωχός και κατεστραμμένος. Χωρίς ελπίδα... εκεί κοντά είμαστε και σήμερα. Μεταξύ 1920 με 1925... με "πολιτική ορθότητα"...