Έζησα και ζώ την Ελλάδα της διαρκούς αποτυχίας. Έζησα, νιώθοντας έντονα στην τότε παιδική μου ψυχή, τον διχασμό των ανθρώπων του περιβάλλοντός μου (των κοντινών και των μακρυνών) στον απόηχο του εμφύλιου που μόλις είχε τελειώσει. Ο διχασμός κορυφώθηκε στην επταετία της χούντας. Η κρατική αυθαιρεσία γιγαντώθηκε ανώμαλα. Έδειχνες π.χ. κάποιον τυχαίο,...
"Να 'μαστε πάλι εδώ Αντρέα..." έγραφε παλιά σ' ένα ωραίο τραγούδι ο αείμνηστος Μανώλης Ρασούλης. Όπου: "οι δρόμοι τρέχουν χιαστί, σημείο Χ κι εμείς παρέα κι ας φύγαν χίλιοι δυό καιροί". Πράγματι, λες και φύγαν χίλιοι δυό καιροί μέσα στις 45 μέρες, που η καραντίνα μας κράτησε "πολιορκημένους" εντός των τειχών. Σαν χίλιους δυό καιρούς μετά και στην...
Το καιρό του κορονοϊού covid -19 και της τραγικής πανδημίας που σάρωσε τον Δυτικό κόσμο, τα θεμέλιά του τρίζουν, κλονίζονται. Η καπιταλιστική ανωτερότητα Ευρώπης και ΗΠΑ, απέναντι στην υπόλοιπη ανθρωπότητα, "ανωτερότητα" όχι μονάχα οικονομική και στρατιωτική, αλλά πολιτισμική, λόγω του υψηλού κοινωνικού βιοτικού επιπέδου, με γενική εικόνα ευμάρειας...
Τούτη την άνοιξη, δύσκολα, να τη λησμονήσουμε... καθώς, " 'κείνο που σου προσάπτουνε τα χελιδόνια, είναι η άνοιξη που δεν έφερες", όπως λέει ο Ελύτης. Κοντεύουν να τελειώσουν οι μεγάλες μέρες κι οι άγρυπνες νύχτες του πιο σκληρού Απρίλη, της φετινής ασφυκτικής και κλειστής άνοιξης. Η ιστορία που γράφεται τούτες τις μέρες δεν πρόκειται να ξεχαστεί...
Το κυριακάτικο ξύπνημα με βρίσκει με μια ηλιόλουστη μέρα, από 'κείνες που σε γεμίζουν αισιοδοξία χωρίς λόγο. Μόνο και μόνο επειδή υπάρχεις, είσαι υγιής και συνεχίζεις να ελπίζεις ότι όλα θα πάνε καλά. Όμως η "πανδημική" άγνοια για την επόμενη μέρα, άγνοια που δεν είναι μόνο του καθενός μας αλλά είναι παράδοξα οικουμενική κι αυτό δεν έχει...
Όσο πλησιάζουν οι μέρες που θα λήξει η καραντίνα και θα βγούμε έξω απ' τις φωλιές μας, σαν τα σαλιγκάρια ύστερα απ' τη βροχή, τόσο πληθαίνει η ανησυχία για τις νέες οικονομικές συνθήκες που θ' αντικρύσουμε. Επειδή τα τελευταία χρόνια, κάθε φορά που μας περιμένουν "νέες" οικονομικές συνθήκες, πάντα είναι χειρότερες απ' τις προηγούμενες. Που για μας,...
Μπορώ να κρατήσω την υδρόγειο, ζωντανή και πάλουσσα, στην αριστερή μου παλάμη. Τόσο πολύ μίκρυνε ο κόσμος! Τον κουμαντάρω μέσα απ' το σπίτι μου, χειριζόμενος ένα ποντίκι κι ένα υπολογιστή. Ταξιδεύω στιγμιαία σχεδόν, στην άκρη του κόσμου, λες και είμαι μέλος του πληρώματος του USS Enterprise, μαζί με τον captain Kirk και τον dr Spock. Διακτινίζομαι...
Μας "ανάγκασαν" να αποδεχτούμε αδιανόητους, μέχρι χθές, περιορισμούς. Απότομα, "βίαια". Η καθημερινότητά μας καταστράφηκε, διαλύθηκε η "ευλογημένη" ρουτίνα μας. Παύθηκε η εργασία μας και στην καλύτερη, μειώθηκε δραματικά! Ο λόγος γνωστός και χιλιοειπωμένος. Χώρες ολάκερες μπήκαν στον πάγο, δισεκατομμύρια άνθρωποι μοιραζόμαστε κι εκτίουμε,...
Το ξημέρωμα της μέρας με βρίσκει η παράξενη σιωπή της πόλης. Ο ανεμιστήρας της ψύξης του υπολογιστή, όπου γράφω, κάμει περισσότερο θόρυβο από ολάκερη τη Θεσσαλονίκη. Ακούω, ευδιάκριτα τα σπουργίτια της γειτονιάς και πότε - πότε μια μακρινή μονότονη δεκαοχτούρα. Κι αν δεν υπήρχαν και τούτοι οι αδύναμοι ήχοι, θα 'λεγες πως έξω το περιβάλλον έγινε...
"Σήμερον κρεμάται επί ξύλου, ο εν ύδασι την γην κρεμάσας..." Ήταν Μεγάλη Πέμπτη, καθώς σήμερα. Είμαστε προσκυνητές στο Άγιο Όρος, σ' ένα τιποτένιο, ταπεινό και πολυκαιρίσιο ασκητικό καλύβι, σιμά στην κορφή του Άθωνα. Νύχτα προχωρημένη, ψυχρή κι ασέληνη. Σφιγγόμαστε, σύγκορμοι απ' το Απριλιάτικο κρύο κι απ' το τραχύ ξύπνημα εν μέσω της νυκτός και...